ای فصل برگ ریز
ای آنكه بر جنازه ی گلهای باغ ما
جز گریه ، هیچ كار دیگر نمی كنی !
با آنكه غیر مرگ ...
كه سرنوشت مشترك برگهاست !
بر ساكنان باغ مقرر نمی كنی .
گویم اگر كه دوست تَرت دارم از بهار
باور نمی كنی ..!

تو شيرين مني؟گفتي تو فرهادي مگر؟

گفتم خرابت مي شوم---گفتي تو ابادي مگر؟

 گفتم اسيرت مي شوم----گفتي تو ازادي مگر؟ 

گفتم صدايم مي شنوي؟----گفتي تو فريادي مگر؟-

 گفتم که من عاشق شدم گفتي تو دلداري مگر؟

گفتم که رخه من ببين-----گفتي که زيبايي مگر؟

 گفتم که اين شعرم بخوان---گفتي که سلطاني مگر

زرد است كه لبريز حقايق شده است

تلخ است كه با مرگ موافق شده است

عاشق نشدي وگرنه مي فهميدي ...

پاييز ، بهاريست كه عاشق شده اس

ای عشق واقعی چگونه ستایشت کنم در حالی که قلبت از محبت بی نیاز است. چگونه ببوسمت

وقتی که عشقت در وجودم جاری میشود. بگزار نامت را تکرار کنم نامت زیباست دلنشین است

چه داشته ای که اینگونه مرا طلسم کرده ای من اینگونه نبودم تو عشق را با من آشنا کردی تو

هوای دلم را با طراوت کردی زمانی که با تو هستم به آسمان به بیکران برواز میکنم پس بدان

دوستت دارم گرچه پایان راه را نمیدانم

اولش فکر نمی کردم که دلم رو برده باشه
یا دلم گول چشای روشنش رو خورده باشه
اما نه گذشت دیدم دل من دیوونه تر شد
به تو گفتم دلت از قصه من با خبر شد
آخ که چه لذتی داره ناز چشماتو کشیدن
رفتن یه راه دشوار باسه هرگز نرسیدن
می دونم دوستم نداری مثه روزای گذشته
من خودم خوندم تو چشمات یه کسی اونو نوشته
می دونم فرقی نداره باست عاشق بودن من
می دونم باست یکی شد بودن و نبودن من
اما روح من یه دریاست پره از موج و تلاطم
ساحلش تویی و موجاش خنجرای حرف مردم
آخ که چه لذتی داره ناز چشماتو کشیدن
رفتن یه راه دشوار باسه هرگز نرسیدن

زندگی بی تو برام حرومه
به پات نشستم عمرم تمومه
یه عمریه که به پات نشستم
با قهر و نازت منو سوزوندی
آخر منو به دست غم سپردی
قلبمو با دست خود شکستم

دوست دارم دوست دارم
دوست دارم دوست دارم

عاشقم کردی قلبم شکستی
رفتی از پیشم عهدو شکستی
با مو زمونه نا مهربونه
دلم از دست تو دریای خونه
مثل یک قایقی رو آب میمونه
ای خدا ز عشقش دل شد دیوونه
زندگی بی تو برام حرومه
به پات نشستم عمرم تمومه
یه عمریه که به پات نشستم
با قهر و نازت منو سوزوندی
آخر منو بدست غم سپردی
حیف از اون عمری که پای تو نشستم

دوست دارم دوست دارم
دوست دارم دوست دارم