می خواهم بروم به جایی که دروغ نباشد...جایی که آدمهایش از خدا بترسند. جایی که آرامش باشد. دلم خوبی می خواهد. به قول مشیری: روزگاری است که خوبی خفته و بدی بیدار است. دلم آرامش خوب بودن و با خوبان بودن را می خواهد. دلم حرفهایی را می خواهد که پر از دورغ و ریا نباشد.   خسته شدم از دنیا از همه آدم هایی که ادعای رفاقت دارند و بدتر از یک طبل توخالیند. از اینکه هیچ     کاری نیست تا با اون احساس آرامش کنم. دیگه هیچی اعصاب داغونم و  آروم نمی کنه. هیچ کدوم از راه حل هایی هم که فکر می کردم برام درمان کننده نبود به همه هم التماس کردم شاید کمکم کنند اما فایده ای نداشت.انگار هیچ فایده ای نداره نذاشتم شکست و تنهایی تو قلبش خونه کنه اما نخواست تا برای یک بار هم بهم احساس امنیت و هدیه کنه.....از اینکه حرفهام و می خونی و پیش خودت فکر می کنی خدای نا امیدی ام شرمنده ام اما قلب شکسته ام درمونی نداره  جز اینکه تمام این مشکلاتی که من هیچ تقصیری تو به وجود اومدنشون ندارم حل بشه شایدم همش یه جوری امتحان باشه......                     گفتمش آغاز درد عشق چيست؟               گفت آغازش سراسر بندگيست               گفتمش پايان آن را هم بگو               گفت پايانش همه شرمندگيست               گفتمش درمان دردم را بگو               گفت درماني ندارد بي دواست               گفتمش يك اندكي تسكين آن               گفت تسكينش همه سوزو فناست

.

.

ای کاش می شد برای همیشه چشمام رو ببندم .

تو آخرین امیدم بودی